امروزه تمامی مدیران در همه سازمان‌ها، خواستار استفاده بهینه از امکانات و ظرفیت‌های موجود در بخش‌های مختلف می‌باشند؛ بنابراین وجود مدلی به‌منظور ارائه بازخورد در راستای بهبود عملکرد شعب مختلف سازمان‌ها و دستیابی به ابزاری جهت برآوردن این نیاز مدیران، بسیار ضروری و منطقی به نظر می‌رسد. در راستای ضرورت فوق در این مقاله سعی و تلاش خواهد شد تا مدلی مناسب جهت ارزیابی عملکرد ایستگاه‌های تقاطعی و پرتردد خطوط مترو تهران برای شناسایی ایستگاه‌های کارا و ناکارا جهت بهبود عملکرد ایستگاه‌های ناکارا و یا ایستگاه‌هایی که کارایی کمتری دارند و تقویت هرچه بیشتر این ایستگاه‌ها ارائه شود. این تحقیق تجربه‌ای از به‌کارگیری تحلیل پوششی داده‌ها در ارزیابی کارایی ایستگاه‌های تقاطعی و پرتردد خطوط مترو تهران است که با استفاده از نرم‌افزار گمز (GAMZ) بررسی شده و نوع مدل استفاده‌شده در این پژوهش SBM+UNDESIR است. شاخص‌های مناسب جهت ارزیابی کارایی استخراج شده‌اند که شاخص‌های ورودی تعداد نیروی انسانی، هزینه پرسنلی، سهم هر ایستگاه و شاخص‌های خروجی شامل تعداد مسافر، درآمد ایستگاه، هدوی و حوادث است. نتایج تحقیقات نشان می‌دهد ایستگاه‌های امام خمینی، صادقیه، تئاتر شهر، شادمان، حسن‌آباد، شهدای 17 شهریور و تربیت مدرس دارای کارایی صددرصدی هستند. در آن سوی مسئله ایستگاه‌های مهدیه، امام حسین، دروازه شمیران، میدان ولیعصر و شهید بهشتی به ترتیب دارای کمترین کارایی ممکن می‌باشند.