انواع سیستم های حمل و نقل همگانی در کنار یکدیگر، باید شرایطی از قبیل ایمنی و راحتی برای جابجایی مسافران فراهم نمایند. از طرفی زیر سیستمها
در مجموعه مورد نظر باید در جایگاه مناسب خود قرار گیرد و در حوزه عملکرد خویش به نحو مناسبی انجام وظیفه نماید، تا کارآیی کل سیستم بهینه گردد.یکپارچه سازی از جهات بسیار متفاوتی برای سیستم حمل و نقل همگانی قابل بررسی است. در این پژوهش یکپارچه سازی عملکردی زیرسیستم های حمل و نقل همگانی آنهم اتوبوسرانی و تنها از منظر پوشش ایستگاهها و دسترسی شهروندان مدنظر است. جهت ارزیابی معابر و سطح پوشش توسط ایستگاه های اتوبوس با استفاده از معیارهایی همچون پارامترهای ترافیکی، جمعیتی و کالبدی پس از بدست آمدن وزن اولیه معیارهای اصلی و فرعی، با تلفیق لایه های آنها و اعمال ضرایب نهایی معابر دارای ارزش و نیازمند به ایستگاه اتوبوس طبقه بندی می شوند و در نهایت نیز با همپوشانی این لایه و ایستگاه های اتوبوس می توان در خصوص مناسب یا نامناسب بودن موقعیت ایستگاه ها و یا نیازمندی معابر به استقرار ایستگاه جدید تصمیم گیری نمود.
وزن دهی به معیارها و زیرمعیارها براساس مدل تحلیل سلسله مراتبی و تلفیق، تجزیه و تحلیل دادها توسط سیستم اطلاعات مکانی با هدف ارائه الگویی
جهت ارزیابی معابر شهری از منظر پوشش ایستگاه های اتوبوس می باشد. در نهایت این تحقیق مناسب و متناسب بودن پراکندگی ایستگاههای اتوبوس را در سطح منطقه و بخصوص معابر دارای ارزش بالا را به خوبی مشخص می نماید. در همین راستا منطقه 4 شهرداری تهران به عنوان مطالعه موردی مدنظر قرار گرفته است.