مطالعه حاضر به منظور تعیین چگونگی نگرش و عملکرد عابرین پیاده و همچنین بررسی عوامل مؤثر بر رفتار ناهنجار ترافیکی عابرین پیاده درشهر مشهد انجام گرفت.روش تحقیق پیمایشی و جامعه هدف،کلیه عابرین پیاده در معابر مناطق مختلف شهر مشهد بوده است.روش نمونه گیری، تصادفی سیستماتیک و طبقه ای از تمام مناطق شهر بوده و حجم نمونه مورد نیاز 240 نفر تعیین گردید. نتایج نشان داد 63.3 درصد پاسخگویان نسبت به قوانین ترافیکی مخصوص عابرین پیاده نگرش مثبت و 36.7 درصد نگرش منفی دارند. 72.9 درصد از عابرین پیاده اظهار کردند که هنگام عبور از خیابان در اکثر اوقات قوانین ترافیکی را رعایت می کنند و 27.1 درصد اعتقادی به رعایت قوانین ترافیکی ندارند.با استفاده از آزمون ناپارامتری من ویتنی ثابت شد که میان رفتار ناهنجار ترافیکی مردان و زنان تفاوت معنادار وجود دارد درحالیکه آزمون کراسکال والیس تفاوتی میان تحصیلات و ناهنجاری ترافیکی عابرین پیاده نشان نداد.همچنین یافته ها حاکی از همبستگی منفی میان سن و ناهنجاری ترافیکی عابرین پیاده است. با استفاده ازهمبستگی اسپیرمن، مشخص شد که هر چه میزان خویشتن داری ،رضایت از امکانات ترافیکی ، دینداری و جمع گرایی افراد بیشتر باشد ، ناهنجاری ترافیکی عابرین پیاده کمتر است همچنین بین همنوایی و ناهنجاری ترافیکی عابرین پیاده همبستگی مثبت وجود دارد، اما اعتماد اجتماعی،کنترل اجتماعی،محرومیت اجتماعی رابطه معنادار با ناهنجاری ترافیکی عابرین پیاده ندارند.