تاثیر درک خطر در استفاده ازکمربند ایمنی در رانندگان تهران

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسنده

چکیده

ایران یکی از کشورهای پرحادثه از نظر سوانح رانندگی است و استفاده از کمربند ایمنی موثرترین وسیله در پیشگیری از شدت صدمه و مرگ و میر ناشی از حوادث جاده ای شناخته شده است. با وجود این بسیاری از رانندگان در هنگام رانندگی کمربند ایمنی خود را نمی بندند.  برای ترغیب استفاده از کمربند ایمنی تهیه پیامهای مناسب و مبتنی بر تئوریهای علمی از اهمیت زیادی برخوردار است. هدف از این مطالعه استفاده از مدل فرایند موازی توسعه یافته در تهیه برنامه آموزشی موثر جهت ارتقای استفاده از کمربندایمنی در رانندگان تهران است. پژوهش حاضر مطالعه نیمه تجربی است. جامعه پژوهش گروهی از رانندگان تهرانی بودند که به دلیل رانندگی بدون استفاده از کمربند ایمنی توسط پلیس متوقف شدند. انتخاب محل نمونه گیری و رانندگان شرکت کننده در مطالعه با روش تصادفی چند مرحله ای صورت گرفت. طراحی پیام و مداخله آموزشی بعد از تحلیل اطلاعات بدست آمده از پیش آزمون انجام گرفت .از میان 209 راننده شرکت کنننده در مطالعه ، 80/4 درصد مرد بودند و میانگین سن آنها 41 سال با انحراف معیار 1/3 بود. اندازه گیری مقیاس تشخیص رفتار مخاطره آمیز قبل از مداخله نشان داد که رانندگان در موقعیت کلی فرایند کنترل ترس قرار داشتند و به عبارت دیگر در سطح پایین تری از کارآمدی درک شده  نسبت به تهدید درک شده قرار داشتند. همچنین نتایج  آنالیز رگرسیون چندگانه قبل از مداخله نشان داد که حساسیت درک شده و خود کارآمدی درک شده استفاده از کمربند ایمنی را پیشگویی می کند (0/38=R2 و0.05 >P). پس از مداخله آموزشی شرکت کنندگان در فرایند کنترل خطر و در موقعیت اتخاذ رفتار محافظتی قرار گرفتند. همچنین مقایسه خود گزارشی استفاده همیشگی ازکمربند ایمنی در قبل و بعد از مداخله 24% افزایش نشان داد.یافته های این پژوهش توصیه می کند که جهت ارتقای استفاده از کمربند ایمنی، به پیامهای با محتوی کارآمدی بالا  تمرکز بیشتری شود.

کلیدواژه‌ها