مقاله حاضر به توصیف کیفی و محاسبه میزان برقراری عدالت در توزیع خدمات حمل­ و نقل همگانی شهر اصفهان می‌پردازد. با تلفیق دسترسی و تحرک ، مفهوم اتصال به‌عنوان منفعت اصلی حاصل از سامانه حمل‌ و نقل همگانی برای شهروندان معرفی و محاسبه‌ شده است. عدالت عمودی نیز به‌عنوان رویکردی متناسب با ذات مساله انتخاب و شرح داده‌ شده است. تعداد افراد ساکن فاقد خودروی شخصی بعنوان شاخص نیاز یک ناحیه ترافیکی به خدمات حمل ­ونقل همگانی در نظر گرفته شد. سپس نواحی شهری بر حسب میزان بهره‌ مندی از منافع سامانه و نیز میزان نیاز مرتب شدند.بمنظور سنجش برقراری عدالت اجتماعی در توزیع منافع سامانه حمل‌ و نقل همگانی ، از ضریب همبستگی رتبه‌ای اسپیرمن ، ضریب جینی و ضریب تایل استفاده شده است. نتایج نشان می‌دهد ، که در مجموع توزیع خدمات در نواحی متناسب با نیاز آنها نیست (مقدار ضریب جینی برابر 0/33 و ضریب تایل 0/24 ). همچنین نواحی دارای اولویت برای توسعه خطوط حمل‌ و نقل همگانی شهر اصفهان تعیین شده‌اند.