تاکنون مطالعات زیادی در مورد علل بروز رفتارهای ناهنجار ترافیکی و به­ خصوص پیاده ­روی در کشورمان صورت نگرفته است. هدف از تحقیق حاضر استفاده از متغیرهای فرهنگی (جمع­ گرایی و فردگرایی در هر دو سطح افقی و عمودی) در کنار عوامل ادراک اجتماعی (نگرش عمومی و نگرش اجرایی) در مدل ­سازی رفتار پیاده­ روی (نقص توجه ، تخلف و رفتارهای خصمانه پیاده روی) و مقایسه گروه­ های جنسیتی (مردان و زنان) در شکل­ گیری رفتار است. نمونه آماری تصادفی (293=N) متشکل از مردان (51/9 درصد) و زنان (48/1 درصد) تهرانی و کرجی با میانگین سنی 37/6 سال (انحراف معیار 16/7 سال) است. پرسش ­نامه ­ای متشکل از ابزارهای اعتبارسنجی­ شده سنجش نگرش ، فرهنگ و رفتار در میان نمونه توزیع شد و تحلیل­ های عاملی (تأییدی و اکتشافی) برای تعیین ساختار متغیرهای پنهان انجام گرفت. همچنین مدل سازی معادلات ساختاری برای تعیین ارتباط علّی بین متغیرهای مطالعه انجام گرفت. مطابق نتایج اگرچه تفاوت معنی­ داری بین مردان و زنان در متغیرهای مطالعه دیده نشد (به ­جز تخلفات پیاده ­روی)، اما ساختار شکل­ گیری رفتار در دو گروه جنسیتی کاملاً متفاوت است. مطابق این ساختار در میان زنان ، جمع ­گرایی (افقی و عمودی) (B=0.331, p<0.001) و فردگرایی عمودی (B=0.315, p<0.001) باعث بهبود نگرش­ ها نسبت به ایمنی پیاده ­روی می­ گردد. همچنین اثر گرایش بر بهبود رفتار در میان مردان قوی­تر (B=-0.837) از زنان (B=-0.730) به ­دست آمد.