"دسترسی" مفهومی کلیدی است که در برنامه‌ریزی حمل‌ونقل و برنامه‌ریزی شهری نقش مهمی ایفا می‌کند. محققان زیادی معتقدند طراحی بر پایه دسترسی یک استراتژی کلیدی برای حداکثرسازی پایداری محیطی و کیفیت زندگی در محیط‌های شهری بوده و همزمان عملکرد سیستم حمل‌ونقل را مؤثرتر می‌سازد. بخش زیادی از ارتقاء سطح کیفیت زندگی ساکنین و رضایت آنان از منطقه محل سکونتشان به مطلوبیت مشخصات فیزیکی محیط اطراف آنان و دستیابی به آنها وابسته است. این مطالعه با جمع‌آوری پارامترهای مهم و مؤثر جاذب دسترسی در منطقه 6 کلانشهر تهران مانند مکان‌های عمومی و زیرساخت‌های حمل‌و‌نقلی، کیفیت دسترسی بلوک‌های مسکونی منطقه به زیرساخت‌های حمل‌و‌نقلی و شهری را بررسی کرده است. نتایج بررسی مطالعه، که در قالب نمودار و جداول ارائه شده است، نشان داد در برخی بخش‌ها نابرابری فضایی وجود داشته و سطح دسترسی ساکنین این بخش‌ها به مکان‌های عمومی مورد مطالعه پایین‌تر است. همچنین با مقایسه نتایج، برخلاف ذهنیت عموم مردم، الزاماً بخش‌های با سطح محرومیت بالاتر (مناطق جنوبی‌تر) سطح دسترسی پایین‌تری ندارند. از طرفی، با توجه به بررسی روند کاهش دسترسی به مقاصد حمل‌و‌نقل عمومی مهم (مانند مترو و BRT) و پاک (مانند دوچرخه) سیاست‌های کاهش آلودگی در منطقه با یک چالش روبروست و نیازمند تصیم‌گیری جدی‌تر توسط سیاست‌گذاران خواهد بود.