این پژوهش با هدف طراحی الگوی تربیت مربی در بوستان‌های آموزش ترافیک جهت توسعه فرهنگ ترافیک کشور انجام شد که از لحاظ هدف، کاربردی و از لحاظ نحوه گردآوری اطلاعات جز پژوهش‌های آمیخته (کیفی- کمی) بود. جامعه آماری در بخش کیفی شامل خبرگان دانشگاهی و سازمانی شامل افراد آگاه به امر در زمینه تربیت مربی جهت توسعه فرهنگ ترافیک شهر تهران و در بخش کمّی شامل کارشناسان و مسئولان آموزش فرهنگ ترافیک شهرداری‌های تهران، تبریز، اصفهان، کرج و گرگان و همچنین کارشناسان آموزش ترافیک پلیس راهور ناجا تهران بود. حجم نمونه در بخش کیفی با اشباع نظری (20 نفر) و در بخش کمّی بر اساس فرمول کوکران 335 نفر برآورد شد. برای انتخاب نمونه در بخش کیفی از نمونه‌گیری هدفمند و در بخش کمّی از نمونه‌گیری تصادفی طبقه­ای استفاده شد. ابزار گردآوری داده‌ها، در بخش کیفی، مصاحبه و در بخش کمّی، پرسشنامه محقق‌ساخته بر مبنای مقیاس 5 گزینه‌ای بود. روایی پرسشنامه از نظر صوری و محتوایی از طریق چند نفر از خبرگان، روایی ﻫﻤﮕﺮا از طریق محاسبه ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ وارﯾﺎﻧﺲ اﺳﺘﺨﺮاج ﺷﺪه و روایی واﮔﺮا از طریق محاسبه جذر AVE به تایید رسید. پایایی پرسشنامه از طریق آلفای کرونباخ برای کل پرسشنامه 86/0 به دست آمد. برای تجزیه و تحلیل داده­ها از آزمون‌های آلفای کرونباخ، ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ وارﯾﺎﻧﺲ اﺳﺘﺨﺮاج ﺷﺪه (AVE)، ماتریس جذر AVE، کولموگروف‌اسمیرنف، تحلیل عاملی تاییدی، همبستگی پیرسون و t تک‌نمونه‌ای استفاده شد. نتایج به دست آمده به شناسایی 10 مولفه و 61 شاخص منجر شد که 8 مؤلفه اثرگذار شامل بکارگیری اطلاعات مهندسی ترافیک، اخلاق حرفه ای، تحلیل رفتارها و عوامل درونی و روحی روانی، ایجاد ارتباط مناسب، بکارگیری رفتارهای روحی و روانی متناسب با گروه، نرم افزارهای آموزشی، سبک‌های آموزشی و ابزارهای آموزشی و یک بعد اثرپذیر ارتقای فرهنگ ترافیک تأثیر دارد. نتایج دیگر نشان داد که وضعیت موجود مؤلفه­های شناسایی شده در تربیت مربی در بوستان‌های آموزش ترافیک مطلوب است. همچنین سازوکارها، تسهیل‌گرها و موانع پیش‌ روی تربیت مربی در بوستان‌های آموزش ترافیک نیز ارایه شد. در نهایت مدل پژوهش متشکل از عوامل اثرگذار، پدیده محوری (عوامل تشکیل دهنده)، تسهیل­گرها، موانع و سازوکارهای موثر جهت تبیین تربیت مربی در بوستان‌های آموزش ترافیک ارایه شد و درجه تناسب آن مناسب بود.