محدود بودن ظرفیت زیرساخت های شبکه های حمل و نقلی برای ساخت و احداثِ تسهیلات جدید و نیز توسعه ظرفیت تسهیلات موجود، به همراه هزینه بالای اجرای بسیاری از سیاست های مدیریت عرضه، چه از دیدگاه عرضه کننه و چه از دیدگاه مصرفکننده خدمات حمل و نقل، لزوم مراجعه هر چه بیشتر به سیاست های مدیریت تقاضا را برای برنامه ریزان آشکار می کند. افزایش روزافزونِ استفاده از سیستم های اطلاع رسانیِ زمان سفر، به منظور بهبود عملکرد و سطح خدمت در شبکه های حمل و نقل، توسعه مدل هایی با حساسیت بیشتر را توسط برنامه ریزان حمل و نقل ایجاب می کند که قادر باشند منافع کاربردِ چنین سیستم هایی را کمی و پیش بینی نمایند. یک امتیازِ رویکردِ تصادفی تخصیص ترافیک، انعطاف پذیری بیشتر آن نسبت به مدل قطعی است. به منظور نشان دادن این انعطاف پذیری بالقوه، یک نسخه ی چند رده ای (چند کلاسه) از مدل تخصیصِ تصادفی با هسته انتخاب مسیرِ لوجیتِ ترکیب های دوتایی-که یکی از پیشرفته ترین مدل های انتخابِ گسسته به کار رفته در تحلیل شبکه است- را پیشنهاد و اجرا نموده ایم که قادر است منافع استفاده از سیستم های اطلاع رسانیِ مسافران در شبکه های حمل و نقل را ارزیابی نماید.