دو رویکرد متداول برای برآورد توزیع سفرها عبارتند از استفاده از مدل های سنتی توزیع سفر مانند فراتر و جاذبه و استفاده از مدل های انتخاب گسسته. مدل های سنتی توزیع سفر دارای محدودی تهایی هستند به عنوان مثال مدل فراتر به سبب گرایش شدید به توزیع سفر وضع موجود و همچنین عدم در نظر گرفتن ویژگی های مربوط به نواحی قادر به لحاظ تغ ییرات ناهمگون نواحی ترافیکی در افق طرح نیست. با توجه به محدودیت های مدل های سنتی توزیع سفر گرایش به استفاده از مدل های انتخاب گسسته برای مدل سازی انتخاب مقصد و در نهایت توزیع سفر افزایش یافته است. با این وجود همچنان در مطالعات جامع شهرهای مختلف کشور از جمله شهر تهران از مدل های سنتی توزیع سفر استفاده می شود. هدف از انجام این پژوهش امکان سنجی ساخت مدل های انتخاب مقصد شهر تهران برای واقعی تر نمودن فرآیند توزیع سفر است. برای مدل سازی انتخاب مقصد سفر از بانک اطلاعات سفرهای شهر تهران در سال 1383 استفاده شده و برای پرداخت مدل ها نیز از نرم افزار متلب کمک گرفته شده است. بر اساس یافته های پژوهش حاضر استفاده از مدل های انتخاب مقصد سفر ساخته شده در این پژوهش، برای بکارگیری در مدل کلان نگر شهر تهران نسبت به مدل های سنتی توزیع سفر دارای ارجحیت نیستند. اما جهت بررسی نحوه انتخاب مقصد مسافران و متغیرهای موثر بر رفتار ایشان مفید است.
