در چند دهه اخیر استفاده از سامانههای حمل و نقل انبوه بر به یکی از راه حلهای معضل ترافیک در کلان شهرهای جهان تبدیل شده است. در ایران نیز برنامه ریزان و مدیران شهری استفاده از این سامانهها را در اولویت برنامههای توسعه حمل و نقل درون شهری قرار دادهاند. سامانه اتوبوس تندرو و تراموا دو مورد از این سامانهها هستند که اولی به طورگستردهای در ایران مورداستفاده و بهرهبرداری قرار گرفته ولی مورد دیگر علیرغم کاربرد وسیع در کشورهای مختلف جهان ، تاکنون در ایران مورد استفاده قرار نگرفته است. در این تحقیق هزینههای مورد نیاز جهت استفاده از این دو سیستم در یک کریدور انتخابی مورد بررسی قرار گرفت و ارزش فعلی این هزینهها با هم مقایسه شدند. همچنین یک تحلیل حساسیت برای پارامترهای نرخ بهره و نرخ رشد تقاضا در طول دوره طرح انجام شد. نتایج نشان میدهند که هرچند هزینههای ساخت و راهاندازی تراموا بیشتر است ، ولی هزینههای بهرهبرداری از آن به مراتب کمتر از سامانه اتوبوس تندرواست. همچنین با توجه به تحلیل حساسیت ، کاهش پارامتر نرخ بهره دارای اثرات مثبتی به نفع تراموا است درحالیکه تغییرات نرخ رشد تقاضا اثرات چندانی بر نسبت هزینههای بهرهبرداری از این دو سامانه ندارد.
