با توسعه فناوری ارتباطات ، دورکاری به عنوان یکی از رویکردهای مدیریت تقاضای حمل‌ و نقل مورد توجه برنامه‌ ریزان حمل‌ و نقل قرار گرفته است. در این پژوهش فرآیند پذیرش طرح دورکاری به این صورت انجام شده است که پس از ارائه طرح به هر یک از سازمان‌ های مورد بررسی ، سرپرست آن سازمان مناسب بودن دورکاری را برای کارمندان خود بررسی می‌کند و در صورت موافقت او و تمایل کارمندان به دورکاری ، آن‌ها در این طرح شرکت کنند. بررسی وجود فرصت دورکاری برای کارمندان هر سازمان ، با توجه به نقش دورکاری بر حمل‌ و نقل شهری حائز اهمیت است.از این رو در این مطالعه ، مدل امکان‌ پذیری دورکاری با استفاده از ساختار مدل لوجیت دوگانه و با در نظرگیری نقش هر دو گروه مؤثر(کارمند و سرپرست او) ساخته شده است. مدل‌ سازی با استفاده از نمونه آماری شامل 245 پاسخ سرپرست و کارمند 7 سازمان دولتی شهر تهران در مورد امکان‌ پذیری دورکاری ، با در نظرگیری عوامل مختلف ، به ویژه شغل کارمندان و با استفاده از رویکرد شغل انتزاعی پرداخته شده است.نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که دورکاری برای کارمندانی که وابستگی فعالیت‌های شغلی آن‌ها به محیط معمول کار کمتر است ، امکان‌ پذیرتر می‌باشد و امکان مشارکت آن‌ها در این طرح بیشتر است.