1
دانشجوی دکترا برنامهریزی حملونقل، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
2
استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
3
کارشناسی ارشد برنامهریزی حملونقل، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ایران
4
استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران غرب، تهران، ایران
چکیده
گسترش شهرها، افزایش جمعیت آنها و افزایش مالکیت وسیله نقلیه شخصی موجب تراکم ترافیکی، آلودگیهای زیستمحیطی، تصادفات، مصرف سوختهای فسیلی و ... شده است. بهکارگیری سیاستهای مدیریت تقاضای حملونقل یکی از راهحلهای برونرفت از این مشکلات است. هدف این مقاله بررسی و اثر سنجی چند سیاست در زمینه مدیریت تقاضای سفر، یعنی سیاستهای همپیمایی و ایجاد خطوط پر سرنشین در شهر تهران است. در این راستا سرویس شاتل تندرو در قالب احداث 17 خط شاتل (مبدأ- مقصدی) پیشنهاد شده است. در ابتدا مبادی و مقاصد پر تقاضای اصلی و سپس مسیرها برای اجرای سرویس شاتل تندرو شناسایی شده است. سپس دو گزینه اجرای سامانه و گزینه وضع موجود برای بررسی و تحلیل اثرات ساخت و توسعه سامانه، در مدل کلان نگر شهر تهران شبیهسازی و اجرا شده است. برای مقایسه تغییرات ایجادشده در شبکه معابر شهر تهران شاخصهایی معرفی، اندازهگیری و درنهایت با یکدیگر مقایسه شدهاند. نتایج مطالعه نشان میدهد که هزینه کل سیستم حملونقل با اجرای سرویس شاتل تندرو به میزان 2/2 درصد کاهش مییابد. تعداد سفرهای مبدأ- مقصد وسایل نقلیه شخصی به میزان 1/1 درصد کاهش مییابد. تعداد سفرهای مبدأ- مقصد با سیستم حملونقل همگانی و نیمه همگانی 4/3 درصد افزایش مییابد.
