حمل ­و­ نقل مناسبی که سهولت دسترسی افراد جامعه را برای رسیدن به اماکن مختلف تأمین کند، یک ضرورت اجتماعی است. شهرها به عنوان مراکز فعالیت‌های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، همواره میزبان جمعیتی گسترده و متنوع هستند. اما با افزایش رشد جمعیت و افزایش ترافیک، مسئله حمل ­ ونقل درون شهری به خصوص برای افرادی که کم ­توان هستند به یکی از چالش‌های اساسی تبدیل شده است. یکی از چالش‌های اصلی در حمل­ و ­نقل برای افراد کم ­توان در تهران، عدم ­دسترسی به وسایل حمل­ و نقل عمومی مناسب و سازگار با نیازهایشان است. بیشترین وسایل حمل­ و نقل عمومی هنوز همان اتوبوس‌ها و تاکسی‌های سنتی هستند که امکانات کافی برای افراد کم­ توان را فراهم نمی‌کنند. علاوه براین، برخی از ایستگاه‌ها و وسایل حمل­ و نقل عمومی همچنان به‌صورت فیزیکی غیرقابل دسترس هستند و از سیستم‌های اطلاع‌رسانی و تسهیلاتی که برای افراد کم ­توان ضروری است برخوردار نیستند. سیستم‌های حمل­ و­ نقل هوشمند، با بهره‌گیری از فناوری نوین مانند اینترنت اشیاء و هوش مصنوعی، امکاناتی فراهم می‌کند که به افراد کم ­توان اجازه می‌دهد به راحتی و با دسترسی مطلوب به امکانات شهری دست پیدا کنند. هدف از انجام این مطالعه، مروری بر شرایط پایداری شهری مبتنی بر حمل­ و نقل هوشمند برای افراد کم­ توان در کلان شهر تهران می­ باشد. روش انجام این مطالعه با توجه به ماهیت آن کیفی بوده و با مرور منابع اسنادی- کتابخانه ­ای و تکنیک تحلیل ثانویه انجام گرفته است. یافته ­ها بیانگر آن است که حمل­ و نقل هوشمند نیازمند بسترسازی درست در جامعه هدف است. حمل­ و نقل هوشمند و پایدار زمانی تحقق می­ یابد که از آمار و اطلاعات دقیق، شفاف و برنامه ­ریزی شده استفاده کند، تا درنهایت به بهبود کیفیت زندگی افراد کم ­توان کمک کرده و پایداری شهری را برای آنان به ارمغان آورد.